İtachi Shinden: Parlak Işık Kitabı - Bölüm 1.4

Kafasını kaldırarak Ay’a baktı.
Sadece Sasuke ve ben…
Babası ve annesi dışarı çıkmıştı Sürgülü kapıyı açık bırakarak kucağında Sasuke’yle eşiğe oturdu.
Ay ışığı göz kamaştırıcıydı. Dolunay o kadar göz alıcı bir şekilde parlıyordu ki, etrafındaki yıldızların ışıkları yanında belli olmuyordu bile, sanki gökten düşecek gibiydi.
Yanağında yumuşak bir esinti hissetti. “Hm?” Esinti beraberinde hoş olmayan bir kokuyu da getirmişti. Itachi kaşlarını çattı. Kucağındaki Sasuke huysuzlanmaya başlamıştı, muhtemelen o da olağan dışı bir şeyin varlığını hissediyordu.
Itachi başını kaldırıp Ay’a baktı. “Bu his de neyin nesi böyle…” Sasuke ağlamaya başladı.
“Ağlama, ağlama” Kardeşini yavaşça sallamasına rağmen, gözlerini hala Ay’dan ayırmamıştı. Bir kez daha esti rüzgar. Beraberinde vahşi hayvan kokusu da getirmişti. “Bu his hoşuma gitmedi. Neden annemle babam hep bu zamanlarda dışarıda oluyor ki…”
Sasuke daha da şiddetli ağlamaya başlamıştı. Ay’a bakmanın zamanı değildi şimdi; Itachi bakışlarını şirin kardeşine çevirdi. Yüzüne bir gülümseme takındı.
“Ağlama Sasuke. Ağabeyin seni ne pahasına olursa olsun koruyacak.”
Sasuke’nin ağlamasını yatıştırdı bu sözler. Çığlık çığlığa olmasa da ağlamaya devam ediyordu. Ağabeyinin yanında olduğunun farkındaydı.
Bir şeyler oluyor…
Itachi’nin yapabildiği tek şey Sasuke’ye sımsıkı sarılmaktı.